ΥΔΑΤΙΝΕΣ, ΑΕΡΙΝΕΣ ΚΙ ΕΠΙΓΕΙΕΣ ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΣΕΙΣ*

Εγκαίνια της έκθεσης της Ιωάννας Βοσκού

στο εργαστήρι της στην οδό Θεσσαλονίκης 42

από την Δρα Νάτια Αναξαγόρου,

Προϊστάμενη Πολιτιστικών Υπηρεσιών του Δήμου Λεμεσού

την Τετάρτη 13 Απριλίου 2011

ΥΔΑΤΙΝΕΣ, ΑΕΡΙΝΕΣ ΚΙ ΕΠΙΓΕΙΕΣ ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΣΕΙΣ 

Σ΄ένα ταξίδι στο πάρα πέρα, μέσα από την τριπλή πολυμορφία του νερού, την υγρή, την αέρινη και τη στερεή, μας προσκαλεί η Ιωάννα Βοσκού καθώς σκηνοθετεί ανθρώπινες μορφές άλλοτε με φόντο την ακατάπαυστη κινητικότητα των κυμάτων και των συννέφων, σ’ ένα απόσταγμα αναμοχλεύσεων του μπλε και του γκριζοπράσινου κι άλλοτε σε κατευναστικά, μονοχρωματικά πλάνα στους τόνους του καφεκίτρινου, της ώχρας, ενίοτε και του λευκού.  

Σε κενές επιφάνειες μιας αιθέριας μάζας φιγούρες αιωρούνται και ταλαντεύονται ακροθιγώς επάνω στην κόκκινη γραμμή που, με ένα επιγραμματικό συμβολισμό, αναδιπλώνεται σε κούνια, σε σύρμα τηλεφώνου, μικροφώνου ή σε φιδωτό δρομάκι, αναπαράγοντας στην περιστροφική γραμμικότητά της την κυκλική ροή των υδάτινων όγκων. Στις μουσικές αυτές πυκνότητες και αναλογίες τ’ ανθρώπινα όντα μετασχηματίζονται σε παιδιά κι εφήβους, που σπάζουν τη λεπτή, διαχωριστική κλωστή ανάμεσα στο όνειρο και την πραγματικότητα, που γίνονται οδοιπόροι, ακροβάτες, τραγουδιστές και σχοινοβάτες, που λικνίζονται, εν τέλει, στο μητρικό κόρφο της θάλασσας, πλέοντας με τις χάρτινες βαρκούλες στον κόσμο του παραμυθιού. Εκεί λιλιπούτεια κοριτσάκια και μικροσκοπικά καραβάκια αναδύονται από μνήμες αθωότητας και συχνά, τ’ ανθρώπινα μέλη αυτονομούνται σε αποσπασματικές αποτυπώσεις: τα χέρια απλώνονται στη σφαίρα της προσδοκίας και της ανάτασης και το δακρυσμένο μάτι πνίγει τη θλίψη στην υγρή γαλάζια απεραντοσύνη, που ρευστοποιεί κι ανασχηματίζει το συναίσθημα και την ύλη, που καταργεί τους κανόνες της λογικής, που βάφει τους τρικυμισμένους ωκεανούς του υποσυνειδήτου πορτοκαλοκόκκινους στο χρώμα του πορφυρού μίτου, της πορείας ζωής ή της επίγειας περιπλάνησης, που διαπερνά τα μουντά διάκενα σιωπής ως χάραξη φωτός και ενέργειας.

Το σύμπαν της Ιωάννας Βοσκού, είτε στη μινιμαλιστική λιτότητά του είτε στη δυναμική σπειροειδή περιέλιξή του, παραπέμπει σε μια φαντασιακή απεικόνιση, που ανακαλεί δομές της pop-art και αντιπαραθέτει στη φωτο-αναπαραστατική, νεορεαλιστική απόδοση των προσώπων, την αύρα ενός μεταφυσικού, υπερρεαλιστικού περιβάλλοντος χώρου, που οδηγεί σε μια υπερβατική, εναλλακτική θέαση των οικείων και των καθημερινών, σε μια κατάδυση στα βάθη της ύπαρξης, που διανοίγει τον ορίζοντα της εξισορρόπησης και της αυτογνωσίας. 

Δρ. Νάτια Αναξαγόρου